Μνημείο Πεσόντων Μάχης Γιαννιτσών

«Η γενναιότητα, το υψηλό φρόνημα και κυρίως η πίστη στην ελευθερία του έθνους, οδήγησαν τον ελληνικό στρατό στην ένδοξη νίκη των Γιαννιτσών. Μια νίκη, που σηματοδότησε και την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης…”

Ακούμε μηχανικά τα λόγια του πανηγυρικού λόγου αλλά η “παγωμένη” μας καρδιά, δεν αντιλαμβάνεται το νόημα της θυσίας των προγόνων μας. Προσπερνάμε αδιάφορα, χωρίς να γυρίσουμε το βλέμμα μας, το μνημείο των πεσόντων αξιωματικών και στρατιωτών της μάχης των Γιαννιτσών, με το αυτοκίνητο ή με τα πόδια, στον δρόμο προς τον Πενταπλάτανο. Και δεν αναλογιζόμαστε το μέγεθος της θυσίας τους.

Είπαμε ένα “κύριε ελέησον” σαν προσευχή για τις ψυχές των κεκοιμημένων ηρώων;

Σταματήσαμε, έστω και μιά φορά, τόσα χρόνια, για να διαβάσουμε τα ονόματα αυτών που μας απελευθέρωσαν από την τυρρανία των τούρκων;

Αναλογιστήκαμε ότι ήταν αμούστακα παληκάρια ή οικογενειάρχες που αφήσαν τα ιερά τους κόκκαλα στα λασπωμένα χώματα των Γιαννιτσών, μακριά από τους δικούς τους ανθρώπους, γυναίκες και παιδιά;

Οδηγήσαμε τα παιδιά μας μπροστά από το μνημείο, χωρίς λόγια, ν’ αφουγκραστούν τον πόνο, τις κραυγές αγωνίας από τις λαβωματιές της μάχης, την ικανοποίηση της απελευθέρωσης της πατρίδας, τη δίψα της τελευταίας πνοής;

Το να καταγραφεί ο κάθε νεκρός ξεχωριστά, η κάθε νεανική ψυχή που έπεσε σε αυτό το χώμα, είναι μια ελάχιστη πράξη ευθύνης μπρος στο μέγεθος της δικής τους προσφοράς. Η θυσία των ηρώων – νεκρών στη Μάχη των Γιαννιτσών πρέπει να παραμένει ένα ζωντανό γεγονός που να εμπνέει τα δικά μας οράματα, να αντιμάχεται κάθε δειλή πορεία ζωής και να μην υποκύψει στη λησμονιά.

Print Friendly
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someonePrint this page