Σχολικοί Αγώνες

Η ώρα είναι 9 το πρωί και βρίσκω τον εαυτό μου να στέκομαι σε μια κεντρική γραμμή γηπέδου μπάσκετ, έτοιμος για το εναρκτήριο τζάμπωλ, μαζί με δεκάδες παιδιά που λαχταρούν να ευχαριστηθούν το παιχνίδι και να εκπροσωπήσουν άξια το Σχολείο τους.
Εννοείται από χθές το βράδυ ήδη ήταν σε έξαψη η προσμονή των αγώνων μέσω μηνυμάτων στο fb, τηλεφωνημάτων, τα προγνωστικά των συναντήσεων.
Στέκομαι εκεί βλέπω αυτούς τους αθλητές-τριες που έχουν ξεκινήσει από το πρωί γι αυτό το “όμορφο ταξίδι”. Από μια απόσταση όσο στέκομαι σ’ αυτή τη γραμμή της γραμματείας, τους βλέπω και είναι εμφανές στο πρόσωπό τους η επιθυμία τους να αγωνιστούν, να τιμήσουν τη φανέλα του Σχολείου τους, να φανούν αντάξιοι των συμμαθητών τους.
Μέρες πριν τον αγώνα, έβλεπα στο facebook φωτογραφίες και αναρτήσεις από τις προπονήσεις, από παλιές διακρίσεις σε αντίστοιχες συμμετοχές. Δεν είναι τυχαίο πως υπάρχουν μαθητές και μαθήτριες που θεωρούν στο κεφάλαιο της σχολικής τους ζωής, τη στελέχωση των σχολικών ομάδων σαν το κορυφαίο γεγονός. Όλα οδηγούν στη δόξα, η φλόγα που σιγοκαίει μέσα στον κάθε μαθητή-τρια που στέκεται στον πάγκο και που ονειρεύεται την πολυπόθητη στιγμή που θα μπει στο γήπεδο για να ανάψει τη δική του δάδα στη μάχη του Γυμνασίου του.
Και έρχεται η στιγμή που αποτραβιέμαι στην γωνιά μου στον πάγκο και απομονώνω τους θορύβους και τις εντάσεις και παρατηρώ και απολαμβάνω το παιχνίδι, νιώθοντας περήφανος για όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτου αποτελέσματος. Οι αθλητές-τριες, πλέον γνωστές φυσιογνωμίες οι περισσότεροι μετά από τόσους αγώνες, να κάνουν πηγαδάκια, να βγαίνουν φωτογραφίες και να μοιράζονται τους στόχους και τους φόβους τους. Είναι κάτι παραπάνω από μια μεγάλη γιορτή οι σχολικοί αγώνες. Ειδικά για τα παιδιά της Γ’ τάξης που αποχαιρετούν το Γυμνάσιο, είναι το “κύκνειο άσμα” τους σε μια πανέμορφη διαδρομή που φτάνει στο τέλος της.
Πότε σταθήκαμε για την φωτογραφία των πανηγυρισμών, πότε γίναμε “μαλλιά -κουβάρια” δεν κατάλαβα. Θυμάμαι όμως κάποια στιγμή στα δέκα δευτερόλεπτα του τελευταίου αγώνα να γυρίζω πίσω και να βλέπω με δάκρυα στα μάτια τους, το πάθος, την αγάπη τους, την περηφάνια για το Γυμνάσιο μας. Ήταν μια απίστευτη ομορφιά!
Ανάμικτα συναισθήματα με βασανίζουν και τώρα, που σχετίζονται με το ότι όλα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα. Συναισθήματα που θα μου απαντηθούν και πάλι στην ηρεμία των βλεμμάτων τους την επόμενη ημέρα των αγώνων που θα τους συναντήσω και δεν θα χρειαστεί καν να τους ρωτήσω για όλα αυτά που ζήσαμε σήμερα στα γήπεδα.

Άρθρο του Θεολόγου Σερέτη

Print Friendly
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someonePrint this page