«Μαραθώνιος: ξεπερνώντας τα ανθρώπινα όρια»

Του καθηγητή Φυσικής Αγωγής Σερέτη Θεολόγου

51Μαραθώνιος Δρόμος….
Ο αγώνας αντοχής δρόμου κάλυψης επίσημης απόστασης 42,195 χιλιομέτρων, που περιλαμβάνεται στα σύγχρονα Ολυμπιακά αθλήματα.
Ονομάζεται έτσι από την ιστορική διαδρομή του Έλληνα στρατιώτη ημεροδρόμου Φειδιππίδη, που μετά τη μάχη του Μαραθώνα (490 π.χ), έτρεξε από το πεδίο της μάχης στην Αθήνα για να μεταφέρει τα νικητήρια νέα με τη λέξη “νενικήκαμεν”.
Το καλοκαίρι που μας πέρασε, σκεφτόμουν τί να ετοιμάσω για τη φετινή εκδήλωση και ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα του συγκεκριμένου θέματος, γιατί πάντα μου προκαλούσε απορία τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν μαραθώνιο;
Ποιό είναι το κίνητρο; Είναι μια μυστήρια δύναμη; Είναι η επιθυμία να αντιμετωπίσουν την πρόκληση μιας διαδρομής 42,195 χλμ. σαν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο; Είναι η σιδερένια θέληση, η ανθρώπινη έπαρση ή μια τρέλα; Είναι οι ενδορφίνες που απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια του τρεξίματος και συνωμοτούν ώστε να σε κάνουν να θέλεις να πάς ακόμα πιο μακριά, ακόμα πιο γρήγορα; Ή μήπως η υπέροχη φυσική κατάσταση, διάθεση και εμφάνιση των δρομέων; Κατέληξα ότι ίσως είναι όλα αυτά μαζί. Θα μου πεί κανείς: Μα να τρέξω τόσες ώρες; Aν πάρουμε ένα μέσο άνθρωπο, ο αναμενόμενος χρόνος για να τρέξει το μαραθώνιο είναι περίπου τέσσερις ώρες. Υπάρχουν όμως πολλά αθλήματα που διαρκούν περισσότερο. Ένας αγώνας τένις θα μπορούσε να κρατήσει έξι ώρες – άρα, γιατί κάποιος να μην τρέξει; Το τρέξιμο είναι το πιο εύκολο άθλημα που μπορείς να προσαρμόσεις σε μια πολυάσχολη ζωή, γιατί μπορείς να το κάνεις παντού, πάντα και δωρεάν. Σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλο άθλημα δεν χρειάζεσαι να είσαι μέλος κάποιου συλλόγου.
Τί είναι οι Μαραθωνοδρόμοι ;
Συνηθισμένοι άνθρωποι, όπως οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι μας, αλλά με εντελώς ασυνήθιστες αντοχές. Τρέχουν εκατοντάδες χιλιόμετρα. Οι σωματικές και κυρίως οι ψυχικές τους δυνάμεις, αξιοθαύμαστες και ανεξάντλητες. Δεν θεωρούν όμως τους εαυτούς τους υπερανθρώπους. «Δοκιμάζουμε τα όριά μας και προκαλούμαστε κάθε φορά να τα ξεπεράσουμε» λένε. Και προετοιμάζονται για την επόμενη πρόκληση.
Ο Μαραθώνιος είναι πάλη και πόνος. Πάλη με το σώμα και το μυαλό, που σε προστάζουν να σταματήσεις, και πόνος λόγω των ενοχλήσεων ή και τραυματισμών μερικές φορές στους μυς, στους τένοντες. Ο αγώνας αναπτύσσει όμως ένα τρομερό αίσθημα αλληλεγγύης ανάμεσα στους συμμετέχοντες, που βοηθούν στο ξεπέρασμα των δυσκολιών.
Ο Μαραθώνιος είναι όμως αγαπητοί φίλοι κάτι περισσότερο. Είναι γνώση ζωής, η ίδια η διαδρομή εμπεριέχει τα στοιχεία εκείνα με τα οποία ο καθένας πορεύεται στον προσωπικό του βίο, τα στοιχεία εκείνα που τον οριοθετούν σαν οντότητα. Μεγάλο το όφελος για τον καθένα αυτή η εμπειρία. Τρέχεις τον Μαραθώνιο και χαίρεσαι για τον τερματισμό σου, για τη γεύση της ολοκλήρωσης που βίωσες , όπως και στη ζωή σου. Το να υπολογίζεις το χρόνο, ή πόσο έξω ήταν ή μέτρηση, τα παπούτσια πόσο σε βόλεψαν ή όχι, πόσο η οργάνωση του αγώνα ήταν καλή, γιατί δεν σε χειροκρότησαν στις 8 το πρωί καθώς διέσχιζες τους κάμπους της Πέλλας, είναι το τελευταίο.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Μαραθώνιος είναι το κλειδί που μας ανοίγει τους μυστικούς δρόμους για να ξεκινήσουμε ο καθένας την προσωπική μας πορεία με άλλη αντοχή και σιδερένια θέληση και αισιοδοξία. Μια πορεία που χαρακτηρίζεται από την γνωριμία μας με τις ανεξάντλητες δυνάμεις του εσώτερου, άγνωστου εαυτού μας. Ο Μαραθώνιος είναι σαν τη βιοτή μας που κλαίμε καθώς εκθέτουμε το μέσα μας στην τραχύτητα του έξω κόσμου αλλά συνεχίζουμε απτόητοι το ανηφορικό μας μονοπάτι. Και αν στο ελάχιστο βιώσουμε αυτές τις στιγμές, όλα τα άλλα τα καθημερινά θα είναι ασήμαντα μπροστά μας. Δεν χρειαζόμαστε το χειροκρότημα ή την αναγνώριση του χρόνου μας από το ρολόι για να επιβεβαιωθούμε, απλά θα συνεχίζουμε τη Μαραθώνια πορεία μας, μέσα στη καθημερινότητα και θα νοιώθουμε την ικανοποίηση της ύπαρξής μας.
«….Η φιλοσοφία του αγωνίσματος έγκειται στην ιδιοσυγκρασία του υπερδρομέα να ξεπερνά τον πόνο και την κούραση με πνευματική διαύγεια, εγρήγορση και μετουσίωση. Ο αγώνας αυτός προβάλει στην νεολαία τις αξίες της προσπάθειας, της καρτερίας, της επιμονής και του αγωνιστικού πνεύματος ενάντια στις αντιξοότητες της ζωής δίνοντας το μήνυμα ότι η θέληση είναι νικήτρια όταν επιστρατεύονται όλες οι σωματικές και πνευματικές δυνάμεις…»( Κούρος)
Άς ξεκινήσουμε λοιπόν και εμείς, ποτέ δεν είναι αργά!

Print Friendly
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someonePrint this page