“Για τις παρελάσεις”

Αποσπάσματα από ομιλία του καθηγητή Σερέτη Θεολόγου προς τους μαθητές του Γυμνασίου μας για το θέμα των παρελάσεων:

… Πολλοί ,λοιπόν, από εσάς με ρωτάτε: ” Γιατί κύριε να κάνουμε παρέλαση;”

Εσείς αγαπητά μου παιδιά δεν φταίτε σε τίποτα! Φταίμε εμείς, οι δάσκαλοί σας και οι γονείς, που δεν καταφέραμε να σας εμφυσήσουμε το αίσθημα της φιλοπατρίας και της εθνικής υπερηφάνειας, που απαξιώνουμε μπροστά σας τη θυσία των ηρωικών προγόνων μας. Εσείς δεν φταίτε σε τίποτα.
Γιατί λοιπόν;

Θα απαριθμήσω ορισμένους λόγους και όπως θέλετε ιεραρχήστε τους. Θα ξεκινήσω από κάποιους τους οποίους δεν θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα:

  • επειδή είναι υποχρεωτικό, είναι μια σχολική εκδήλωση που οφείλετε να πάρετε μέρος αφού υπάρχει σχετική διάταξη
  • να «βάλετε πλάτη» έστω μία φορά το χρόνο, εκπροσωπώντας άξια το Γυμνάσιο μας και την ιστορία του
  • να σας καμαρώσουν οι γονείς και οι καθηγητές σας. Θα μου πει κανείς: Είναι δυνατόν οι γονείς μας να περιμένουν την παρέλαση για να καμαρώσουν τα παιδιά τους; Μπορούν να μας καμαρώσουν τα Σαββατοκύριακα να παίζουμε έναν αγώνα μπάσκετ, όταν παίρνουμε καλούς βαθμούς, μπορούν να μας καμαρώσουν όταν γυρνάμε σπίτι μετά το σχολείο και λέμε: «Μαμά σήμερα μοιράστηκα το κολατσιό μου με το φίλο μου, γιατί αυτός δεν είχε..». Ναι φυσικά και για όλα αυτά, αλλά εγώ όμως θα σας πω ότι για όλους εσάς που κρατάτε την ελληνική σημαία και παρελαύνετε με χαρά, συγκίνηση και περηφάνια, είστε το μέλλον της Ελλάδας και καμαρώνουμε διπλά και τρίδιπλα γιατί εμείς οι μεγαλύτεροι τα “κάναμε μαντάρα”
  • θα παρελάσουμε και για τους συμμαθητές και συμμαθήτριες μας, που θέλουν να είναι μαζί μας και για διάφορους λόγους δεν μπορούν. Ποτέ δεν ξέρεις τι πραγματικά μπορεί να συμβαίνει, τί κρύβεται πίσω από την άρνηση ενός παιδιού να παρελάσει για το σχολείο του. Κρίνεις πολλές φορές επιπόλαια και προτρέχεις και σπάς τα μούτρα σου όταν με οδύνη ανακαλύπτεις ότι κάποιος άλλος λόγος υπάρχει, όπως μια αμελητέα σωματική υστέρηση που όμως, η αναλγησία και η σκληροκαρδία κάποιων παιδιών οδηγεί το συμμαθητή ή τη συμμαθήτρια να αποτραβηχτεί, παρά το στοργικό σκύψιμο του κεφαλιού σου, ή το τρυφερό χάδι που απλόχερα θα προσφέρεις! Όπως επίσης η αποκάλυψη ότι – ένεκα κρίσης – δυσκολεύονται να αγοράσουν ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα πουκάμισο ή μια φούστα, που σε συγκλονίζει και μένεις αποσβωλομένος βλέποντας το θλιμμένο ύφος , τα υγρά μάτια που προσπαθούν να μην δακρύσουν, ώστε να μην προδοθεί η θρυμματισμένη αξιοπρέπεια τους. Και στέκεις ανήμπορος να βοηθήσεις, ντροπιασμένος από την κατάντια και την αδυναμία σου, κλαίγοντας εσωτερικά. Θαυμάζεις παράλληλα το μεγαλείο της ψυχής που διατηρούν αυτά τα παιδιά, κι ενώ προσπαθείς να τα παρηγορήσεις, να τους δώσεις δύναμη και στήριξη, χωρίς να το καταλάβεις αντλείς εσύ από αυτά!
  • θα παρελάσουμε και για όλους εκείνους τους ελάχιστους, που στριμωγμένοι μέσα στο πλήθος των αδιάφορων – πολλές φορές  –  θεατών (που χειροκροτούν μονάχα τα δικά τους παιδιά) θα μας χειροκροτήσουν, έχοντας βουρκωμένα μάτια γιατί ενδεχομένως δεν έχουν δικά τους παιδιά και εγγόνια να καμαρώσουν

Και περνάω στον πιο σημαντικό για μένα λόγο:

Για να τιμήσουμε τους νεκρούς μας, τους ήρωες μας που έδωσαν υπέρ της πατρίδος ότι πολυτιμότερο έχει ένας άνθρωπος: Τη ζωή τους. Και την έδωσαν όχι επειδή θέλανε να πεθάνουν. Κανένας δεν θέλει να πεθάνει. Δεν ήταν αυτός ο στόχος τους. Η ζωή είναι γλυκιά. Στόχο είχαν να νικήσουν και ταυτόχρονα να επιβιώσουν. Αλλά έδωσαν τη ζωή τους πάνω στην εκτέλεση του καθήκοντος για να συνεχίσει να υπάρχει αυτό το Έθνος. Δηλαδή η μάνα, ο πατέρας, η φίλη, η σύζυγος, το έδαφος, η θάλασσα, ο αέρας, η γλώσσα, ο πολιτισμός, η ιστορία χιλιάδων ετών, τα πάντα. Θυσιάστηκαν για τη δική μας λευτεριά. Ξέρεις τι είναι να ζεις με το φόβο του κατακτητή; Να μπαίνει ο εχθρός ότι ώρα και στιγμή στο σπίτι σου και να σε ατιμάζει ή να σε σκοτώνει μπροστά στα μάτια των δικών σου; Να ζεις μέσα στο φόβο, όχι για μια μέρα αλλά για εκατοντάδες χρόνια; Σκοτώθηκαν λοιπόν οι στρατιώτες μας, τα ηρωικά παλληκάρια μας, σε ένα λασπωμένο κομμάτι γης μακριά από τα σπίτια τους, για ποιους;

Για όλους εμάς. Και εμείς τι έχουμε να τους ανταποδώσουμε; Τί;

Ε λοιπόν, θα παρελάσουμε πρώτα απ’ όλα για αυτούς τους ανώνυμους ήρωες;. Και από εκεί ψηλά που θα μας βλέπουν θα χαρούν, γιατί υπάρχουν κάποια παιδιά στο 3ο Γυμνάσιο που τους θυμήθηκαν, δεν τους ξεχνούν και αναγνωρίζουν τη θυσία τους. Έτσι θα δείξουμε ότι είμαστε άξιοι απόγονοι τους, που αν χρειαστεί, είμαστε έτοιμοι να εκτελέσουμε κι εμείς το καθήκον μας με τόλμη και με κάθε κόστος και ότι όλοι μαζί ενωμένοι, παρά τις διαφωνίες μας, πάνω απ’ όλα μας ενώνει η πατρίδα μας και η αγάπη μας προς αυτή.

Η παρέλαση είναι λοιπόν ένα λυπηρό και ένα χαρμόσυνο γεγονός ταυτόχρονα: Μνημόσυνο νεκρών και «βάφτιση» μας ως συνεχιστές των Εθνικών Αγώνων για Ελευθερία, Ανεξαρτησία και Αυτοδιάθεση.

Όποιος θέλει ας μας ακολουθήσει λοιπόν στις παρελάσεις.

Print Friendly
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someonePrint this page